Бёккинг, Эдуард

Материал из Циклопедии
Перейти к навигации Перейти к поиску

Эдуард Бёккинг

Eduard Böcking


Дата рождения
20 мая 1802 года
Место рождения
Трарбах
Дата смерти
3 мая 1870 года
Место смерти
Бонн


Род деятельности
немецкий юрист и историк






Эдуард Бёккинг (нем. Eduard Böcking; [Нет даты!]) — немецкий юрист и историк.

Биография[править]

Протестантская семья Бёккинга в XVI веке переселилась из графства Кент в Нидерланды и Рейнскую область. Его отец, Луи Бёккинг, был богатым купцом в Трарбахе. В детстве Бёккинг в доме своего дяди в Кайзерслаутерне встретил Наполеона I.

С 1816 по 1818 год Бёккинг посещал гимназию Кайзерслаутерна. Он учился в Гейдельбергском университете[1]. Затем перешёл в Боннский университет и Берлинский университет, где слушал лекции Фридриха Карла фон Савиньи, Фридриха Шлейермахера и Георга Вильгельма Фридриха Гегеля. В 1819—1820 годах стал членом Старого гейдельбергского и боннского студенческих братств[2]. В 1822 году учился в Гёттингенском университете, где 28 декабря 1822 года получил степень доктора права[3]. После хабилитации в Берлине в 1826 году, в 1829 году был назначен экстраординарным профессором. Осенью 1829 года принял приглашение на кафедру Боннского университета, где преподавал до 1870 года.

Бёккинг был видным представителем римского права и филологом. Он написал важные работы по Corpus iuris civilis Гая и Ульпиана. Был соучредителем журнала Zeitschrift Rheinisches Museum für Jurisprudenz (1833/34) и председателем Общества любителей древностей Рейнской области. Как душеприказчик[4] и друг, он издал критические собрания сочинений Августа Вильгельма Шлегеля, а также наиболее значимое в XIX веке издание произведений Ульриха фон Гуттена. Эдуард Бёккинг придерживался либеральных взглядов и резко критиковал прусскую реформу уголовного права 1847 года и октроированную Прусскую конституцию. С 1859 года был членом-корреспондентом Королевской Прусской академии наук[5].

Наследие[править]

Его юридическое наследие хранится в Университетской и земельной библиотеке Бонна[6]. После его смерти большая часть его обширной библиотеки была продана на аукционе[7]. Однако его «Библиотека Гуттена» и коллекция, посвящённая «Notitia dignitatum», перешли в собственность Страсбургской университетской библиотеки[8]. Его переписка рассеяна по различным библиотекам и музеям, включая письма к Фрицу Рейтеру[9], Клаусу Гроту и другим[10].

Библиография[править]

  • De mancipii causis commentatio, Dümmeler, Berlin 1826.
  • Des Dec. Magnus Ausonius Mosella. Lateinisch und Deutsch. Nebst einem Anhange. Enthaltend einen Abriss von des Dichters Leben, Anmerkungen zur Mosella, die Gedichte auf Bissula. Nicolai, Berlin 1828.
  • Dosithei magistri interpretamentorum liber tertius. Ad fidem codicum scriptorum Vossiani Sangallensis et Scaligerani atque editorum librorum ope nunc primum integrum edidit, commentariis indicibusque instruxit. Marcus, Bonn 1832.
  • Gajus. Institutionum commentarii quattuor. Marcus, Bonn 1837. (4. Aufl. Hirzel, Leipzig 1855)
  • Institutionen. Ein Lehrbuch des römischen Privatrechts aus dem Standpuncte unseres heutigen Rechtssystems nebst Einleitung in das Studium des römischen Rechts. Adolf Marcus / Georgi, Bonn 1843.
  • Grundriß zu Pandekten-Vorlesungen (mit Ausschluß des Erbrechts) nebst Quellen- und Litteratur-Angaben und einer Quellen-Chrestomathie. Adolf Marcus, Bonn 1843. (3. Aufl. 1845)
  • Chronologisches Verzeichnis sämmtlicher von Aug. Wilhelm von Schlegel verfaßten und herausgegebenen Druckschriften. In: derselbe: Katalog der von Aug. Wilh. von Schlegel nachgelassenen Büchersammlung. Bonn 1845
  • Bonner Brief über den Entwurf des Strafgesetzbuchs für die preussischen Staaten von 1847. Adolf Marcus, Bonn 1847
  • Pandekten des römischen Privatrechts. Leipzig 1843—1855
  • Karl Simrock / Eduard Böcking: Doctor Johannes Faust. Puppenspiel in vier Aufzügen. Druck und Verlag von H. L. Brönner. Frankfurt am Main 1846.
  • Grundriß zu den Vorlesungen über den gemeinen Deutschen Civilprozeß. Marcus, Bonn 1852.
  • Pandekten. Ein Lesebuch des gemeinen auf das römische Recht gegründeten Civilrechts im Grundrisse. Mit Quellen und Litteratur-Angaben. 4. Ausgabe. Marcus, Bonn 1852
  • Index Bibliographicus Huttenianus. Teubner, Leipzig 1858
  • Drei Abhandlungen über reformationsgeschichtliche Schriften. Teubner, Leipzig 1858
  • Pandekten des römischen Privatrechts. 5. Aufl. Henry & Cohen, Bonn 1861
  • Römisches Privatrecht. Institutionen. Bd. 1, Bonn 1843 2. Aufl. Max Cohen und Sohn, Bonn 1862

Издательская деятельность[править]

Примечания[править]

  1. В 1819 году он стал членом гейдельбергского студенческого корпуса Hassia I. См. Kösener Korpslisten 1910, 114/31.
  2. Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band II: Künstler. Winter, Heidelberg 2018, ISBN 978-3-8253-6813-5, S. 77-78.
  3. Диссертация: De mancipii causis. These quas — pro summis in utroque jure honoribus rite obtinendis die XXVIII m. Debr. a. 1822 — publ. defendet ed. Böcking Trabacensis
  4. Ruth Schirmer: August Wilhelm Schlegel und seine Zeit. Ein Bonner Leben. Bouvier Verlag Herbert Grundmann, Bonn 1986, S. 244 ff.
  5. Mitglieder der Vorgängerakademien. Берлинско-Бранденбургская академия наук. Проверено 3 августа 2026.
  6. Шифр: S 1005 и S 1386.
  7. Eduard Böcking’s Bibliothek. 3 Bde.
  8. Roderich von Stintzing, S. 787.
  9. Fritz-Reuter-Museum. Архивировано из первоисточника 22 марта 2010.
  10. kalliope.staatsbibliothek-berlin.de В базе данных Kalliope находится 54 письма от Эдуарда Бёккинга и 64 письма к нему.

Литература[править]

  • Eduard Böcking’s Bibliothek. Philologie, Geschichte und Litteratur|Versteigerung in Bonn, Mittwoch den 15. Nov. 1871 … im Auctionslokale von M. Lempertz in Bonn. Teil 2, Bonn 1871
  • Eduard Böcking’s Bibliothek. Theologie und Philosophie, Urich von Hutten|Versteigerung in Bonn, Montag den 11. December 1871 … im Auctionslokale von M. Lempertz in Bonn. Teil 3, Bonn 1871
  • Родерих фон Штинтцинг Бёккинг, Эдуард // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890−1907.
  • Böcking, Eduard. In: Meyers Konversations-Lexikon. Eine Encyklopädie des Allgemeinen Wissens. 4. gänzlich umgearb. Aufl. 3. Bd. Leipzig 1886, S. 101—102
  • Geschlechtsregister der Familie Böcking. Du Mont-Schauberg, Köln 1894
  • F. v. Bezold: Geschichte der Rheinischen Friedrich-Wilhelms-Universität. Marcus & Weber, Bonn 1920, S. 404 und 419
  • Gottfried Kentenich: Ein bedeutender Trarbacher. In: Festschrift zum Traben-Trarbacher Heimatfest 1921
  • Helmut Deckert: Karl Marx und seine Bonner Kommilitonen als Hörer Schlegels in Bonn. Zu einem Marx-Autograph der Sächsischen Landesbibliothek. In: Festschrift Hans Lülfing. In: Zentralblatt für das Bibliothekswesen. Beiheft 83, Leipzig 1966, S. 33-53
  • Heinz-Günther Böse: Böcking, Eduard. In: Trierer Biographisches Lexikon. Gesamtbearbeitung: Heinz Monz. Verlag der Landesarchivverwaltung Rheinland-Pfalz, Koblenz 2000, S. 36 f. ISBN 3-931014-49-5
  • Olga Sonntag: Villen am Bonner Rheinufer. 1819—1914, Bouvier Verlag, Bonn 1998, ISBN 3-416-02618-7, Band 2, Katalog (1), S. 91-106. (zugleich Dissertation Universität Bonn, 1994)

Ссылки[править]

Рувики

Одним из источников, использованных при создании данной статьи, является статья из википроекта «Рувики» («ruwiki.ru») под названием «Бёккинг, Эдуард», расположенная по адресу:

Материал указанной статьи полностью или частично использован в Циклопедии по лицензии CC-BY-SA 4.0 и более поздних версий.

Всем участникам Рувики предлагается прочитать материал «Почему Циклопедия?».